NEW_ELEMENTS_18_LYK-IB2.png
NEW_ELEMENTS_18_GCE-BTEC2.png

ΕΙΜΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ...

Intranet

L.M.S.

ΒΤΕC
Our_Story.jpg

STAY CONNECTΕD

  • Facebook - Grey Circle

Facebook                    Twitter

Like                               Follow

  • Twitter - Grey Circle
  • Instagram - Grey Circle

Instagram                   Youtube

Follow                          Subscribe

  • YouTube - Grey Circle

NEWSLETTER

ΣΑΕΔ
ΑΣΕΔ

Πολιτική Ενημέρωσης

για την προστασία

προσωπικών δεδομένων

Δαΐς
Εκπαιδευτήρια Δούκα στη Βικιπαίδεια

Copyright © 2017, Design  by Doukas School, Powered by Vassilis Economou

Ποιο Σχολείο Θέλουμε;

 

Το ερώτημα αυτό το ακούτε συχνά. Στον πυρήνα του φωλιάζει η αντίληψη ότι απαιτείται ένας κεντρικός, σφιχτοδεμένος και καλοδουλεμένος προγραμματισμός/σχεδιασμός, ο οποίος εξακτινώνεται μεθοδικά στην περιφέρεια και αγκαλιάζει όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα, το οποίο συντάσσεται μεθοδικά και οργανωμένα σε όλη την ιεραρχική δομή και παράγει -υποτίθεται- υψηλού επιπέδου αποτελέσματα.
 

               Η γνώμη αυτή σε μια κρατικιστικής νοοτροπίας κοινωνία φαίνεται λογική κι ελκυστική. Πράγματι, οι συντασσόμενοι με τις θέσεις αυτές -πολλοί αναμφίβολα εκπαιδευτικοί- πιστεύουν ότι το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι διεκπεραιωτικό. Να ξέρει το βιβλίο που θα διδάξει, την ύλη που θα καθορίσει το Υπουργείο και ο δάσκαλος/καθηγητής θα επιτελέσει τη γραφειοκρατική του αποστολή, διδάσκοντας την καθορισθείσα ύλη. Προσωπικά, θεωρώ την άποψη αυτή ξεπερασμένη.
 

               Εκατοντάδες είναι τα Γυμνάσια και τα Λύκεια, διάσπαρτα σε όλα τα μέρη της πατρίδας μας. Επιβάλλεται, κατά συνέπεια, όλο αυτό το σύστημα να ελέγχεται και να καθοδηγείται κεντρικά από τις υπηρεσίες του υπουργείου. Αυτές οι Υπηρεσίες θα πρέπει να αποφασίσουν για τα βιβλία και την ποιότητά τους, αυτές να διορίσουν τους εκπαιδευτικούς, αυτές να ρυθμίσουν και την πιο μικρή λεπτομέρεια δια νομοθετημάτων ή εγκυκλίων. Κατασκευάζεται μια οργανωτική δομή τέτοια που η ευθύνη των διευθυντών των σχολικών μονάδων να είναι περιορισμένη. Είναι προφανές ότι το σύστημα, όπως είναι φτιαγμένο, μόνο δια του κεντρικού ελέγχου μπορεί να λειτουργήσει. Η διοικητική αποκέντρωση, καθώς και η ιδέα της αποδέσμευσης της λήψης όλων των αποφάσεων από το κέντρο, είναι ξένη. Ο διευθυντής ή ο σύλλογος των διδασκόντων κινείται στο πλαίσιο ενός ασφυκτικού πλαισίου. Για να κληθεί ένας πνευματικός άνθρωπος, ένας συγγραφέας, στο σχολείο απαιτείται άδεια από την ανώτατη αρχή, για την μετακίνηση των μαθητών ενός τμήματος -για την παρακολούθηση π.χ. μιας ομιλίας- δεν αρκεί η βούληση του συλλόγου των διδασκόντων και η πιστή εφαρμογή των προϋποθέσεων που προβλέπονται στη νομοθεσία. Πρέπει να εκδοθεί ειδική άδεια από τη Νομαρχία.
 

               Τα παραδείγματα απλώς αποδεικνύουν ότι το γραφειοκρατικό σχολείο κινείται στον αντίποδα του αποκεντρωμένου σχολείου. Όταν το 90% των αποφάσεων λαμβάνονται εκτός σχολείου, είναι σαφές ότι το διδακτικό προσωπικό εθίζεται στο να δέχεται και να διεκπεραιώνει τυπικά εντολές. Η κουλτούρα που με το πέρασμα των χρόνων διαμορφώνεται είναι αυτή της τυπικής εκτέλεσης του καθήκοντος, χωρίς δημιουργικότητα και καινοτομική διάθεση. Όσο η ποιότητα των υπηρεσιών του σχολείου δεν εξαρτάται από τους καθηγητές, τις γνώσεις που διαθέτουν, την ανανέωση της παιδαγωγικής τους ικανότητας, είναι προφανές ότι τα αναξιολόγητα εκπαιδευτήρια θα κινούνται με ρυθμούς χαμηλούς, χωρίς να διαφαίνεται από πουθενά η εκπαιδευτική ανάκαμψη.
 

               Με τα σχολεία να ρυθμίζονται κεντρικά και τον κομματικό συνδικαλισμό να διεισδύει σαν το σαράκι παντού, είναι βέβαιο ότι η παραγωγικότητα των σχολείων και η ικανότητά τους να εμπνεύσουν τους μαθητές θα είναι ένα μακρινό όνειρο. Τελικώς, η εκπαίδευση δεν θα γλιτώσει από ένα «νόμο» που παρατηρείται σε όλο το κρατικό μοντέλο: οι υπηρεσίες απομακρύνονται από τη φιλοσοφία, το σκοπό για τον οποίο σχεδιάστηκαν και υπηρετούν εσωστρεφείς στόχους. Γίνονται αυτοαναφορικές, το ενδιαφέρον εστιάζεται στους υπαλλήλους τους και όχι στους μαθητές. Τα προγράμματα σχεδιάζονται με βάση τις ειδικότητες των εκπαιδευτικών κι όχι τις ανάγκες των μαθητών. Το σύστημα δεν πρέπει να αλλάξει διότι θα διαταραχθούν τα κεκτημένα επαγγελματικά δικαιώματα. Ενώ θα έπρεπε να γίνουν μεταβολές, η αντίδραση των συνδικαλιστών αποσκοπεί στη διατήρηση ενός ξεπερασμένου οικοδομήματος που έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα.
 

               Το εκπαιδευτικό μας σύστημα χρειάζεται εκ βάθρων ανακατασκευή. Θα τολμούσα να χρησιμοποιήσω τη λέξη απορρύθμιση, αν αυτή η λέξη, από την παρωχημένη αριστερή διανόηση, δεν είχε υπονομευθεί. Συγκεκριμένα, η σχολική μονάδα πρέπει σταδιακά να αποκτήσει περισσότερη αυτονομία. Οι σύλλογοι διδασκόντων και ο διευθυντής πρέπει να αναλάβουν περισσότερες ευθύνες. Προφανώς η ευθύνη στην εκτέλεση διευθυντικών καθηκόντων προϋποθέτει ικανότητα στο management, τη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, την αντιμετώπιση κρίσεων. Κατά συνέπεια, η αξιολόγηση όλων -εκπαιδευτικών και δομών- πρέπει να θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ. Από το σχολείο που στέκεται παθητικά έναντι των κεντρικών οδηγιών, στόχος είναι να περάσουμε σ’ ένα σχολείο που μεταβάλλεται από απλό τσιμεντένιο κουφάρι σε πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο για μαθητές και γονείς. Απογευματινές δραστηριότητες, αθλητικές δραστηριότητες, ομιλίες προς τους γονείς και την τοπική κοινωνία καθιστούν τα σχολεία πνευματικά τοπόσημα και το διδακτικό προσωπικό ξανακερδίζει το κύρος και την κοινωνική αναγνώριση.
 

               Θα προχωρήσω περισσότερο. Είναι προφανές ότι πρέπει να επιτραπεί -και να ενθαρρυνθεί- η δημιουργία σχολικών δικτύων, με κοινή παιδαγωγική αντίληψη, δυνατότητα πρόσληψης εκπαιδευτικών από τις ίδιες τις σχολικές μονάδες ή σε τοπικό επίπεδο, η επιλογή μαθημάτων με βάση τις ανάγκες και τη φιλοσοφία του σχολείου σ’ ένα ποσοστό ικανό ώστε να προσδίδει στο σχολείο έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Έτσι, από ένα ενιαίο και στατικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα περνάμε στη διαμόρφωση σχολείων με διαφορετικό -ως ένα βαθμό- εκπαιδευτικό πρόγραμμα, τα οποία παύουν να είναι πιστά αντίγραφα το ένα του άλλου. Τα σχολεία διαφέρουν και μπορούν με βάση τα στοιχεία της ιδιαίτερης ταυτότητάς τους να προσελκύσουν μαθητές μέσα σ’ ένα σύστημα που ευνοεί την ελεύθερη (έστω και περιορισμένη αρχικά) επιλογή σχολικής μονάδας. Ο συναγωνισμός που θα επικρατήσει θα διαμορφώσει συνθήκες ανανέωσης και ζωτικότητας, παραγωγικότητας. Και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση μπορεί να μεταβληθεί σε πυλώνα πνευματικής ανάπτυξης της πατρίδας μας.
 

               Ξέρω ότι οι θέσεις αυτές, αν επιχειρούσαμε να τις υλοποιήσουμε μεμιάς, θα προκαλούσαν σεισμό. Αλλά ας αρχίσουμε από τη μείωση της γραφειοκρατίας, την εισαγωγή της αριστείας και την αξιολόγηση. Έτσι, λοιπόν, στο αρχικό ερώτημα που τέθηκε για το ποιο σχολείο θέλουμε η απάντηση είναι: το πολυμορφικό, το πολυδύναμο και το ελκυστικό. Και για να το πετύχουμε η καλύτερη επιλογή είναι προς το αποκεντρωμένο εκπαιδευτικό σύστημα και όχι προς το συγκεντρωτικό και το στατικό.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Featured Posts

Η Ελένη είναι το πρόσχημα...

October 10, 2019

1/10
Please reload

Recent Posts